Gehoorverlies is niets meer dan dat: geluid minder goed of niet meer kunnen horen. Het komt voor in alle gradaties en vormen, van een licht verminderd verstaan in een drukke ruimte tot volledige doofheid. In Nederland heeft naar schatting 1 op de 8 mensen een vorm van gehoorverlies, en dat aantal groeit met de vergrijzing.
Wat veel mensen niet weten: gehoorverlies is bijna nooit een aan/uit-knop. Bepaalde frequenties blijven vaak prima hoorbaar, terwijl andere, meestal de hoge tonen waar medeklinkers in spraak op zitten, als eerste wegvallen. Daardoor hoor je iemand wel praten, maar verstá je het niet altijd.
Hoe horen we eigenlijk?
Geluid is trilling. Die trilling reist via de oorschelp door de gehoorgang naar het trommelvlies, daarna via drie kleine botjes (hamer, aambeeld en stijgbeugel) naar het binnenoor. In het slakkenhuis zitten duizenden minuscule haarcellen die de trilling omzetten in elektrische signalen. Die signalen reizen via de gehoorzenuw naar de hersenen, waar ze worden geïnterpreteerd als geluid.
Op elk punt in die keten kan iets misgaan. Een opgehoopte prop oorsmeer in de gehoorgang, een verstijfd middenoorbotje, beschadigde haarcellen in het binnenoor of een verstoring in de gehoorzenuw, elke oorzaak geeft een ander soort gehoorverlies.
Decibel in het kort
Audiologen meten je gehoor in decibel (dB). Tot 25 dB heet 'normaal'. Daarboven praten we van gehoorverlies in vier gradaties:
- Licht: 26–40 dB, moeite met zachte spraak.
- Matig: 41–60 dB, gewone gesprekken kosten merkbaar moeite.
- Ernstig: 61–80 dB, zonder hulpmiddel niet te volgen.
- Zeer ernstig: 80+ dB, alleen heel harde geluiden komen door.
De vroege signalen
Gehoorverlies sluipt vaak binnen. Mensen draaien de tv harder, vragen vaker "wat zei je?", vermijden onbewust verjaardagen of komen 's avonds doodop thuis. Gemiddeld duurt het zeven jaar tussen het eerste signaal en het moment dat iemand hulp zoekt. Zonde, want hoe eerder je actie onderneemt, hoe makkelijker je brein went aan ondersteuning.
